Op de thee

Vandaag ging het gesprek in onze zetel door.
En het moet gezegd, dat stelt je automatisch toch wat meer op je gemak.

Ondertussen was ons 'dossier' al op hun teammeeting verschenen. Van daaruit waren er nog een aantal vragen mbt mijn rouwproces. Ze wou toch wel zeker zijn dat er niet nog ergens 'gesloten potjes' waren. Ik was dan ook blij dat haar analyse aangaf dat ik herstelgericht ben. Zo voel ik het zelf ook altijd aan, maar blijkbaar had ik dit de vorige keer niet zo kunnen overbrengen. Blij dat dit uitgeklaard is..

De andere bedenking had vooral te maken met onze nog, in hun objectieve ogen, prille relatie. En tja, tenzij we onze relatie kunnen antidateren, kunnen we daar weinig aan doen. Ze gaf toe dat dit puur objectief als een risicofactor wordt aanzien.

Voor de rest een open babbel over opvoeding, regels en ouderschap. Met de nadruk op babbel. Want ook zij heeft ons bepaalde inzichten bijgebracht.

Bij het vorige gesprek hadden we meegegeven dat we openstaan om 2 kindjes (broertjes/zusjes) te adopteren. Voor ons vooral in de optiek dat ze dan op zn minst elkaar hebben. Zo evident lijkt deze keuze niet. Ze keek daarbij ook in eigen boezem en zei dat België nagenoeg geen nazorg heeft, terwijl dit in andere landen wel zo is. Adoptieouders worden er doorheen het leven van de adoptiekinderen begeleid indien nodig. Het adopteren van een sibling wordt in België maar in beperkte gevallen toegestaan. En wij zijn niet zo'n 'beperkt geval'. Ze heeft ons duidelijk meegegeven dat we geen positief advies zullen krijgen voor een sibling. Of we dit erg vinden? Nu, nee, niet echt. We hadden hen gevraagd om ons daar een stukje in te begeleiden. Er zijn teveel bezwarende factoren. We kunnen ons wel vinden in haar oordeel. Misschien dat we dit onuitgesproken ook al wel zo hadden aangevoeld.

Maar dan... een uitspraak die helemaal op het einde kwam.. 'ik zie jullie als goede adoptieouders'... Letterlijk.

En wij zouden wij niet zijn, moesten we ook dit zinnetje niet analyseren.
Ze had namelijk net daarvoor gezegd dat we nu maar eerst moeten genieten van ons rustig kabbelend leventje. Want dat de komst van een kindje ons evenwicht zou kunnen verstoren.

Dus... bedoelt ze 'ik zie jullie als goede adoptieouders... maar nu nog niet'?

Misschien moeten we de analyse overlaten aan de specialisten en gewoon nog even afwachten. Voor eind januari weten we of we in hun ogen de volgende stap mogen zetten.