Deze morgen op de sofa bij psycholoog T.
En zo voelde het ook.
Elke letter van ons levensverhaal passeerde de revue... een paar keer!
Dat weegt op den duur wel. Vooral omdat er toch een paar pijnlijke momenten opnieuw worden blootgelegd.
We verlieten het kleine kloosterkamertje met een raar gevoel.
We kwamen er om te praten over onze adoptiewens.. en we gingen buiten zonder gepraat te hebben over... onze adoptiewens.
Waarschijnlijk zal hoe je in het leven staat als kind, puber en volwassene wel een stuk bepalen hoe je later dan zelf een adoptiekind zal opvangen.
Ben benieuwd naar wat er op zijn papiertje staat...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
hmm... dat lijkt wel op contextuele therapie!
Even aan Tim vragen wat hij daarvan denkt...
Als het een troost kan zijn: ook wij hebben vorige keer gans ons leven blootgelegd!
:-)
En toch ben ik ervan overtuigd dat jullie ook deze stap weer schitterend hebben doorstaan! Jullie zijn gemaakt voor adoptie! Dikke kus en ik blijf verder duimen!
Liefs
Petra
Een reactie posten