Happy Together

Gisterenmorgen om 8u geland in Aktau.
Gisteren namiddag om 15u sluiten we Vince in onze armen..
.. om hem nooit meer los te laten.

Het is genieten.
Die glimlach.
Die blik.

We smelten, helemaal opnieuw.

Vince Andrej

Soms zeggen beelden meer dan woorden...

Da da

Jaaaahh!!

We zijn officieel mama en papa!
De hoorzitting zelf was nog een heus vragenuurtje.
Heel officieel en 'echt' allemaal.

En sinds vanmorgen ook terug op Belgische bodem.
Waar de komende 15 dagen hopelijk voorbij flitsen..

En dan,
en dan,
is het weer hop naar Kazachstan!

Kleine V., we zijn er bijna!!

Rechtbank

1 november
17u (14u Belg. tijd)...

graag alle duimen omhoog,
alle kaarsen aan,
alle goden op het appel...

want dan zal de rechter ons (hopelijk) officieel goedkeuren
als mama en papa.

3 november komen we terug naar België.
Alles klaarzetten voor de thuiskomst met ons drietjes.

Is het een pinguïn?

Het is genieten genieten genieten!

Elk bezoekje begint met een grote glimlach, van ons én van hem.
Daarna is het rollen, rammelen, preutelen... en... sinds kort... kruipen.
Dit laatste op een wel erg unieke (lees: ludieke) manier.

Pinguin style!
Een pinguïn die zich op zijn buik over het ijs beweegt. Dat komt in de buurt van hoe ons venteke dagelijks ettelijke meters aflegt. Met af en toe een rustpauze plat op zijn buik.

Hilarisch!

Op stap

Ons venteke is genezen en terug in zijn leefgroepje, bij zijn Kazachse vriendjes. Een stralend zonnetje liet ons zelfs toe om even met hem naar buiten te gaan.


Gewapend tegen de priemende zon met een skipak, driedubbele broek en twee mutsen genoten we samen van de frisse buitenlucht. Het waren duidelijk nieuwe indrukken voor hem. Hij lijkt nog niet zo'n fan van 'the great outdoors'.

Dat went nog wel!

Spiegeltje spiegeltje...

Onze zoon is een ijdeltuit,
of vindt zichzelf wel bijzonder grappig.
5 minuten gegiechel bij het zien van zijn reflectie in het spiegeltje van zijn speelmat. Zowel door hem als door ons!

Hij maakt aanstalten om te kruipen.
Nu nog wiebele wiebele op handjes en knietjes maar met een beetje aanmoediging - van zijn muziekhondje of zijn sleutelbos - zet hij binnenkort zijn eerste 'kruipjes'.

Het mooiste moment van de dag?
Zijn grote glimlach van herkenning toen we de kamer binnen wandelden...