Zaventem, 7 januari 2011 - 9u15

Thuis.

Er zijn geen woorden die kunnen beschrijven welke emoties er door ons heen gingen toen het vliegtuig de tarmac raakte in Brussel. We zijn er. We made it.

Tijd.

Om nu als trio verder te gaan.

Heerlijk.

Of toch niet..

Helaas.
Te snel gejuicht.

Kazachstan houdt ons nog even in haar greep.
Tweede (en laatste) poging:
thuis op 7 januari.



We laten ons er vooral niet door in de gordijnen jagen.

Laat het spetteren daar in België!!

Next stop: Almaty

Morgen zeggen we 'pakaa' tegen Aktau en vliegen we naar Almaty.
Als alle puzzelstukjes tijdig op hun plaats vallen, zijn we dit jaar..
op de valreep..
THUIS!

Aktau, we'll be back!

Happy happy!! Merry merry!!

Vince gaat naar de markt

Vince gaat naar de markt.

Vince heeft pret in bad.
Vince speelt kiekeboe.
Vince brabbelt er op los.
Vince verleidt mama en papa.
Vince waant zich acrobaat.



En na zo'n drukke dag... valt Vince moe in slaap.

The great outdoors

Gewapend tegen de vrieskou, komen we toe in 17 graden!
En dus verkennen we de stad opnieuw te voet... nu als trio.

Onwennig in het begin (oehh wind, oh nee zon in mijn ogen...).

Nu al af en toe een glimlach in plaats van een frons.

Happy Together

Gisterenmorgen om 8u geland in Aktau.
Gisteren namiddag om 15u sluiten we Vince in onze armen..
.. om hem nooit meer los te laten.

Het is genieten.
Die glimlach.
Die blik.

We smelten, helemaal opnieuw.

Vince Andrej

Soms zeggen beelden meer dan woorden...

Da da

Jaaaahh!!

We zijn officieel mama en papa!
De hoorzitting zelf was nog een heus vragenuurtje.
Heel officieel en 'echt' allemaal.

En sinds vanmorgen ook terug op Belgische bodem.
Waar de komende 15 dagen hopelijk voorbij flitsen..

En dan,
en dan,
is het weer hop naar Kazachstan!

Kleine V., we zijn er bijna!!

Rechtbank

1 november
17u (14u Belg. tijd)...

graag alle duimen omhoog,
alle kaarsen aan,
alle goden op het appel...

want dan zal de rechter ons (hopelijk) officieel goedkeuren
als mama en papa.

3 november komen we terug naar België.
Alles klaarzetten voor de thuiskomst met ons drietjes.

Is het een pinguïn?

Het is genieten genieten genieten!

Elk bezoekje begint met een grote glimlach, van ons én van hem.
Daarna is het rollen, rammelen, preutelen... en... sinds kort... kruipen.
Dit laatste op een wel erg unieke (lees: ludieke) manier.

Pinguin style!
Een pinguïn die zich op zijn buik over het ijs beweegt. Dat komt in de buurt van hoe ons venteke dagelijks ettelijke meters aflegt. Met af en toe een rustpauze plat op zijn buik.

Hilarisch!

Op stap

Ons venteke is genezen en terug in zijn leefgroepje, bij zijn Kazachse vriendjes. Een stralend zonnetje liet ons zelfs toe om even met hem naar buiten te gaan.


Gewapend tegen de priemende zon met een skipak, driedubbele broek en twee mutsen genoten we samen van de frisse buitenlucht. Het waren duidelijk nieuwe indrukken voor hem. Hij lijkt nog niet zo'n fan van 'the great outdoors'.

Dat went nog wel!

Spiegeltje spiegeltje...

Onze zoon is een ijdeltuit,
of vindt zichzelf wel bijzonder grappig.
5 minuten gegiechel bij het zien van zijn reflectie in het spiegeltje van zijn speelmat. Zowel door hem als door ons!

Hij maakt aanstalten om te kruipen.
Nu nog wiebele wiebele op handjes en knietjes maar met een beetje aanmoediging - van zijn muziekhondje of zijn sleutelbos - zet hij binnenkort zijn eerste 'kruipjes'.

Het mooiste moment van de dag?
Zijn grote glimlach van herkenning toen we de kamer binnen wandelden...

Eerste speeluurtjes

Het knisperboekje is een grote hit.
Maar moet niet onderdoen voor het etiketje van het muziekhondje.

Hij palmt ons in met zijn lach.
Steelt ons hart met elke blik.

De wereld ligt aan zijn voeten..

It's a baby boy!

Hij zag de wereld voor het eerst - iets vroeger dan gepland - op 20 februari. Hij is 7 maanden.
Hij heeft grote, bruine ogen die ons de hele tijd erg onderzoekend en gefascineerd aankijken.

Hij is zo mooi.
En oh zo fijn.

Turbulentie

Nog voor we in de lucht zaten, kregen we bericht dat we nog even wat langer aan de grond moesten blijven.
Het werden 10 lange wachtdagen...

22 september was dan de effectieve lift off!
De ochtend nadien zetten we voet in Aktau.
Verwelkomd door een heerlijk zonnetje.. en Irina,
die voor de rest van ons verblijf onze tolk en toeverlaat zou worden.

Hop naar de winkel voor de eerste inkopen.
Hop naar het appartement
En hop ons bed in.

Klaar voor ons Kazachs avontuur...

Hét Telefoontje

1 september 2010.
8u29.
Een gemiste oproep van HKM.
Zou het? Kan het? Het zal toch niet?

En ja hoor.
Ons kleintje verwacht ons.
Op 11 september stappen we het vliegtuig op.....
voor de meest emotionele reis van ons leven.

Van jaren aftellen,
naar maanden,
weken, dagen...

Fjoew. Wat een gevoel!

Kazachstan calling...

'het komt als je het het minst verwacht'..
Net toen we er zelf in begonnen geloven... een mailtje van HKM.

We worden in september in Aktau verwacht!
Op de vraag of er dan al een kindje aan ons gematcht zou zijn, luidde het antwoord: 'ja, waarschijnlijk hebben ze een kindje in gedachten voor jullie'.

De emotionele rollercoaster op zijn hoogtepunt!
Laat ons daar nu maar even hangen..

En we wachten...

Een korte update voor de trouwe bezoekers die onze blog regelmatig checken op nieuws...

.. dat er niet is..

Wel weten we dat onze eerste afreis waarschijnlijk niet voor augustus zal zijn. Een specifieke reden voor dit langere wachten is er niet. Zo gaf het weeshuis het aan, en zo zal het zijn.

En dus gaan we de zomer nog 1 keer met ons tweetjes tegemoet!
Mij hoor je niet (luidop) klagen..

Lente- en andere kriebels

De lente staat voor de deur.
Ze zit al in de bloesems in de tuin.
In het gekwaak van de kikkers die ontwaken uit hun winterslaap.
En in de zon die door de ramen priemt.

Het is genieten.
Kom er maar snel bij kleintje.
En kom het samen met ons ontdekken.

Het kriebelt.
Het vlinderfladdert.

Reisvoorbereiding: deel 2

Een beetje later dan verwacht -
wegens reisplannen die samenvielen met reisvoorbereidingen -
zullen we dinsdag meer uitleg krijgen over wat ons -
hopelijk zeeeeer binnenkort - in Kazachstan te wachten staat.

Ondertussen worden we krakken in het opstellen van actiepunten,
to do lijstjes, tijdslijnen..
én vragenlijstjes..

HKM, hou je vast!