Kazachstan calling...

'het komt als je het het minst verwacht'..
Net toen we er zelf in begonnen geloven... een mailtje van HKM.

We worden in september in Aktau verwacht!
Op de vraag of er dan al een kindje aan ons gematcht zou zijn, luidde het antwoord: 'ja, waarschijnlijk hebben ze een kindje in gedachten voor jullie'.

De emotionele rollercoaster op zijn hoogtepunt!
Laat ons daar nu maar even hangen..

En we wachten...

Een korte update voor de trouwe bezoekers die onze blog regelmatig checken op nieuws...

.. dat er niet is..

Wel weten we dat onze eerste afreis waarschijnlijk niet voor augustus zal zijn. Een specifieke reden voor dit langere wachten is er niet. Zo gaf het weeshuis het aan, en zo zal het zijn.

En dus gaan we de zomer nog 1 keer met ons tweetjes tegemoet!
Mij hoor je niet (luidop) klagen..

Lente- en andere kriebels

De lente staat voor de deur.
Ze zit al in de bloesems in de tuin.
In het gekwaak van de kikkers die ontwaken uit hun winterslaap.
En in de zon die door de ramen priemt.

Het is genieten.
Kom er maar snel bij kleintje.
En kom het samen met ons ontdekken.

Het kriebelt.
Het vlinderfladdert.

Reisvoorbereiding: deel 2

Een beetje later dan verwacht -
wegens reisplannen die samenvielen met reisvoorbereidingen -
zullen we dinsdag meer uitleg krijgen over wat ons -
hopelijk zeeeeer binnenkort - in Kazachstan te wachten staat.

Ondertussen worden we krakken in het opstellen van actiepunten,
to do lijstjes, tijdslijnen..
én vragenlijstjes..

HKM, hou je vast!

Op slot

De klok tikt verder..
de kolen worden heter..

'Onderweg' zal steeds meer het verhaal worden van en voor ons kleintje.

Daarom zal de blog worden afgeschermd. En dit vanaf 31 maart.

Wil je graag nog een stukje meereizen?
Dat kan door me jouw e-mail adres te sturen (vanengeland.katrien@gmail.com).
Vanaf 1 april loggen jullie dan gewoon aan met dit e-mail adres.

Maar wees gerust,
van zodra we ons kleintje in onze armen houden,
schreeuwen we het van de daken!

2

Exact 2 jaar geleden begonnen we aan de weg naar ons kleintje.
Gek hoe de tijd soms kan vliegen.

En soms langzaam lijkt vooruit te kruipen.
Sinds we weten dat er ergens een klein jongetje of meisje op ons wacht, lijkt de tijd soms stil te staan.

Zouden we een beetje ongeduldig worden?

HKM sust ons met de woorden.. "gewoon rustig afwachten"..
We doen ons best.

Ons kindje wacht op ons in Aktau!

Ons dossier vond zijn weg naar een weeshuis in Aktau, een kuststad aan de Kaspische Zee.

Ons kindje wacht daar op zijn nieuwe mama en papa.

Volgens HKM mogen we zeker een eerste afreis verwachten tijdens het eerste trimester. Spannend!

Aktau in woord (is er een tolk in de zaal?) en beeld.