Vrouw Justitia

Sinds deze morgen ligt ons adoptiedossier op de rechtbank van Oudenaarde.

Op de tweede blz van het verzoekschrift wordt er gevraagd of je 1 of 2 kindjes wil adopteren. Het maatschappelijk onderzoek wordt hieraan aangepast.

Toni & ik hadden het er eerder al over. Gek hoe we spontaan hetzelfde dachten. Twee.
Een broertje en een zusje... twee broertjes... of twee zusjes.
Omdat we beseffen hoe moeilijk het moet zijn om als persoon niet te lijken op iemand. Nooit te horen, 'twee druppels water je mama'. Of, 'je hebt de neus van je papa'.

Houvast aan elkaar in tijden dat 'roots' zo belangrijk voor hen zijn. Want laat dat nu het enige zijn dat we hen niet op een andere manier kunnen geven...

Etape 1 met glans voltooid

Vandaag studeerden we af in de multiculturele adoptiewetenschappen!
Als bewijs valt volgende week ons attest in de bus.


Daarmee bereiken we het einde van etape 1. De eindsprint was best wel zwaar. Pia liet niet na ons een laatste keer met de neus op de feiten te duwen. Dat de wachtlijsten vollopen. En dat we misschien nog wel wat onzekerheden op onze weg kunnen tegenkomen. Er beweegt veel. We bekijken het stap voor stap.

Wat nu volgt?

We geven ons adoptiedossier af aan de griffie van de jeugdrechtbank. We krijgen een plaatsje op de rol. En wachten flink onze beurt af.

Officiële cohabitatie

Vanaf vandaag 9u07 wonen we wettelijk samen!

Het stond al eventjes op onze planning en dan vandaag een gaatje gevonden in onze agenda's.

Dit is meteen ook een papiertje in ons adoptiedossier. De laatste infoles morgen luidt immers een speurtocht in via gemeentehuizen. Zij zullen ons dossier met de nodige formele documenten, stempels & handtekeningen van burgemeesters vervolledigen.

Het leven zoals het is...

Wij - 50 andere koppels die net als ons de voorbereidingscursus volgen - een driekoppig panel in een met spotlights verlicht auditorium. Dit was de setting van het vierde voorbereidingsdeel.

Tot hiertoe waren het videobeelden die de adoptierealiteit dichterbij brachten. Nu zijn het mensen van vlees en bloed die hun verhaal vertellen. Een afstandsmoeder - een geadopteerd meisje van 28 en een adoptievader zijn aan het woord. Ze vertellen elk hun verhaal. Met oog voor detail en soms met de bibber in hun stem.

Kippenvelmomenten wanneer een geëmotioneerde Maria vertelt hoe ze noodgedwongen op 19 jarige leeftijd haar zoon moest afgeven. En hoe ze na 27 jaar opnieuw herrenigd werden.

Stilte toen Samira vertelt hoe ze tot haar 18 jaar gepest wordt omwille van haar anders zijn. Hoe ze op zoek is naar haar roots en telkens nieuwe obstakels tegenkomt.

Gespitste oren als Geert vertelt over zijn twee geadopteerde tienerdochters. Dat de oudste 100% juist gehecht is. En hoe de andere haar temperament soms niet de baas kan, opstandig is en zich op die manier een stuk afzet tov haar adoptieouders.

Verhalen uit het leven gegrepen...

Richting bevestigd

'Verplichte' informatiecursus.
'Verplicht' maatschappelijk onderzoek.

Eerlijk? Het leken ons obstakels op een weg die al lang genoeg zou duren.

Maar we hebben onze mening herzien.
We hebben er nu enkele dagen cursus op zitten en zijn zelfs leergierig geworden!

Eerst en vooral de vrouw die voor ons staat: Pia. Een enthousiaste madam van 45 met een groot hart. En een koffer vol verhalen. Ze vertelt zonder ophouden. Over waarom een afstandsmoeder haar kind soms noodgedwongen moet afstaan. Over wat er in de rugzak zit van een kindje dat ter adoptie wordt gelegd. En dat dit bepaalt hoe gemakkelijk of moeilijk een kindje zich kan hechten aan zn nieuwe ouders en omgeving.

Over openheid als eerste sleutel. Dat adoptie gelijk staat met het opvoeden van iemand anders zn kind. En dat dit centraal zal staan in de rest van ons leven.

We gaan er buiten en denken - en praten - en voelen dat we onze weg gevonden hebben...