Onze wereldkeuze

Sommige keuzes kan je enkel met je hart nemen.

Geen lijstjes met pro's en cons.
Geen wikken en wegen.
Geen rationele bepeinzingen.

En zo,
we gaan een Kazakje adopteren.
Omdat ons hart ons die richting uitstuurt.

Binnen een tweetal maanden zal Het Kleine Mirakel - kan het toepasselijker? - ons dossier beginnen opstellen. En dan staan we op de wachtlijst.

Groene brieven

Voorkomen op 10 april en twee aangetekende zendingen in onze brievenbus op 14 april. Het kan soms snel gaan bij het gerecht.

Vandaag de twee groene brieven gaan afhalen in het postkantoor. En ja hoor, ook de rechter vindt ons geschikt voor het adopteren van 1 buitenlands kind.

Met dit geschiktheidsvonnis op zak kunnen we nu de toer doen van de adoptiediensten en kunnen we eindelijk een plaatsje claimen op een wachtlijst. 27 april gaan we praten met Het Kleine Mirakel, voor een adoptie uit Kazachstan. Ook de diensten die Ethiopië doen mogen een bezoek van ons verwachten.

En dan kan het echte wachten eindelijk beginnen..
.. ik kan al niet wachten..

10u02-10u04

Langer dan dat duurde het niet bij de jeugdrechter.
Net voldoende om te bevestigen dat we een kindje willen adopteren. Alsof we daar nu nog aan twijfelen?

De uitspraak valt op 10 april.
'Het afschrift mag u een paar dagen later in de bus verwachten.'

Case closed.
Meeting adjourned.

Onder de hamer

Post van de jeugdrechter himself..

Op 13 maart worden we verwacht in de Burgerlijke Raadkamer (laat dat dan ook maar ineens de laatste keer zijn :-).

Op dat moment wordt ons positief vonnis geveld.



Met dat papiertje op zak, zullen we de toer doen van de adoptiediensten en er uiteindelijk eentje uitkiezen.

Hoera!! Goed rapport!!

Een week overtijd.
Een week waarin de brievenbus nauwlettend in de gaten werd gehouden.
Een week van spanning en sluimerende twijfels.

En vandaag..
.. Het Rapport..

'... bevinden wij dat de protectieve factoren duidelijk opwegen t.o.v. de risicofactoren voor de adoptie van één kind.'

YES!! We zijn erdoor!!

vreugdetraantjes & vreugdedansjes.

Ter vervollediging

Gisteren startte de eerste les van de cursus voor binnenlandse adoptie. En wij waren erbij.

Toen we ons 1 jaar geleden aanmeldden bij K&G, deden we dit voor adoptie, en hadden we geen voorkeur voor een Belgisch kindje of eentje uit het buitenland. En dit gevoel hebben we nu nog. Jammer genoeg zijn binnenlandse & buitenlandse adoptie twee totaal verschillende trajecten.

En omdat we nog geen zekerheid hebben over ons (buitenlands) dossier, lopen we nog even mee in het circuit binnenlandse adoptie.

We gaan uiteraard op een gegeven moment een keuze moeten maken. Dit zullen we doen als we met onze beide voetjes op een wachtlijst staan.

De informatie die we opdoen blijft boeiend en ophelderend.

Ze zullen ons alleszins nooit kunnen verwijten niet goed voorbereid te zijn op de komst van ons kindje!

1 jaar onderweg

Vandaag zijn we een jaar onderweg.
Een jaar waarin we al hele kleine pasjes gezet hebben naar ons kindje.

We wachten vol spanning op het verslag van het MO.
Want dan zijn we pas echt vertrokken!

En eerlijk, dit jaar is gevlogen!
Onze tactiek? Samen genieten van elk moment, van elke kleine gebeurtenis en grotere mijlpaal.

Tegelijkertijd zijn onze adoptieplannen niet meer weg te denken uit ons bestaan. Vrienden die meelevend vragen hoe alles verloopt. Kerstkaartjes waarop lieve wensen staan voor de toekomst. Adoptieblogs die er een enthousiaste lezer bij hebben. Met collega's wegdromen bij soldes op kinderkleertjes. Het to do-lijstje voor het kindje er is ...

Bij elke kleine stap wordt de droom een tikkeltje concreter.